Op een blauwe wolk!

Daar zit je dan met je nieuwe gezinslid, je eigen vlees en bloed, met je baby !

Alsof je een examen onder je neus geschoven krijgt zonder ervoor te hebben kunnen leren of in een auto wordt gezet zonder het verschil te weten tussen de koppeling en het gaspedaal..
Natuurlijk zijn er mensen in mijn omgeving met kinderen en ja, ik wilde graag moeder worden maar ik dacht toch echt dat ik het meeste al wel wist..

Iedereen heeft het altijd over die grote roze wolk (of blauwe in mijn geval) waar ze op zitten nadat hun kindje is geboren. Dat het allemaal fantastisch en prachtig is..
Ja, dat is het ook maar ben ik dan zo’n nuchtere troela en sta ik dan teveel met mijn maatje 39 op de grond als ik zeg dat het ook best pittig is met zo’n nieuw klein mensje?
Want ja, ik vond het heerlijk om de hele dag lekker te knuffelen op de bank met Jace en ondertussen serietjes te kijken op Netflix maar soms had ik echt even het gevoel dat het me allemaal teveel werd. Veel afhankelijk zijn van anderen (zegt Miss Independent hiero!), amper kunnen lopen, een inlegkruisje zo groot als de kroepoek van de Chinees tussen je benen (no kidding!), verplicht moeten rusten (Wat? Doe eens ff normaal, dat is niks voor mij!), slapeloze nachten (&ik vind slapen best fijn haha), veel “Uhm ja, weet ik veel.. ik ben ook voor het eerst moeder” momentjes…
Door Jace, de kraamvisite, het regelen van alles wat komt kijken bij het mogen hebben en krijgen van een baby en de onzekerheden of je alles wel goed doet heb ik echt wel eens gedacht: “Oké, waar is mijn leven met mijn soort van ritme?” en heb ik regelmatig gegoogled op “baby ritme aanleren” , “hoeveel slaapt een baby van 2 weken” of iets in die richting.. Velen zullen mij voor gek verklaren dat ik überhaupt heb willen proberen om een baby van 2 weken een ritme aan te leren maar hé, als je je leven altijd redelijk gestructureerd hebt ingedeeld kan ik je vertellen dat een baby dan toch echt even wennen is, haha!

Ik ben erachter gekomen wat een moederinstinct is en dat je van niks of niemand anders meer kunt houden dan van je eigen kind! Dit heeft je eigen moeder je waarschijnlijk ook altijd gezegd en ergens geloofde je dit ook wel alleen wordt het pas echt “bevestigd” als je zelf zo’n kleine nachtbraker op de wereld hebt gezet. Die gebroken nachten ben ik overigens gauw weer vergeten als ik Jace ’s morgens uit zijn bedje haal& ik na dat ik “Goedemorgen!” heb gezegd zijn allergrootste glimlach krijg!
Toch is het achteraf gezien een hele dikke vette blauwe wolk geweest, want tegen de liefde voor zo’n klein mensje die nog niks weet van de wereld maar waarvoor jij zijn of haar wereld bent, daar kan helemaal niks tegenop💙.

Jace is vandaag precies 14 weken, en geloof me de tijd is ZO snel gegaan.. Als je ziet wat hij allemaal al kan& doet met zijn 14 weekjes oud en hoe veel hij alweer is veranderd in die tijd denk ik soms echt stop met groeien en blijf nog even klein! Het is heel erg leuk om die ontwikkelingen allemaal te zien, maar voor je het weet ben ik zijn 1e verjaardag al aan het plannen!!

Bedankt voor het lezen van mijn allereerste blog, ik hoop dat jullie het leuk vonden 🙂 Zijn er dames die zich herkennen hierin of juist totaaaal niet?

Hopelijk tot volgende week& mocht ik de tijd hebben wie weet tot eerder! #momlife

Liefs, X Lisanne

IMG_4308

7 gedachten over “Op een blauwe wolk!”

  1. Leuk Lisanne, ik geniet al van je eerste blog en ga zeker de andere
    volgen. Je bent een lieve, goede moeder 😍. John een geweldige vader en Jace een mooi manneke waar iedereen verliefd op wordt.
    Groetjes van je super trotse tante!!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s